W naszych historycznych wędrówkach po Świnoujściu ponownie chcę zaproponować zatrzymanie się koło obiektu, który jeszcze istnieje, ale który pełni dzisiaj całkowicie odmienną rolę od tej jaka gdyś pełnił. Jak to zwykle bywa nieco tzw. tła historycznego. W XIX wieku kiedy nad Bałtykiem powstawały pierwsze kąpieliska morskie, publiczna kąpiel w wodzie morskiej była źle widziana, a morskie kąpiele odbywały się w pomieszczeniach zamkniętych, w tzw. ciepłych łazienkach, w których to taplano się w podgrzewanej wodzie słodkiej lub morskiej, pod nadzorem łaziebnych. Z reguły, owe dość prymitywne łazienki znajdowały się w sporym oddaleniu od morza, a wodę dowożono beczkowozami. Z czasem instytucje te albo bankrutowały, albo rozwijały się w instytuty balneologiczno – medyczne. czytaj

Do napisania tej gawędy zachęciły mnie dwa czynniki. Pierwszy wynika z faktu, że naprawdę niewielka grupa osób zna historię obiektu o którym piszę, drugi zaś z mało chwalebnego, rzekłbym wstydliwego dla nas względu. Otóż w mieście szczycącym się na lewo i prawo, z tego jaka tu niezwykła gospodarność na każdym kroku panuje, niszczeje pod okiem owej gospodarnej władzy, bardzo rzadki zabytek.czytaj

Dla przybyłych do Świnoujścia w 1945 r. Polaków przygoda z motoryzacją zaczynała się dokładnie od zera. Pamiętać trzeba, że na terenie tym już od maja „gospodarowała” Armia Czerwona, a jej oficjalny przedstawiciel, rosyjski Komendant Wojenny w jednym z pierwszych rozkazów polecił przekazać do komendantury wszelkich pojazdów mechanicznych, części zapasowych i paliw. czytaj

Stojąc w długaśnej weekendowej kolejce do promu, zadumałem się nad rozwojem motoryzacji w ostatnich kilku dziesięcioleciach, którego to rozwoju obserwatorem a i uczestnikiem byłem. I tak narodził się pomysł podzielenia się z czytelnikami związanymi z tym tematem refleksjami.czytaj

W Świnoujściu po zakończeniu II wojny światowe, zajęty przez Armię Czerwoną szpital nie był to jedynym. Ale na początek, jak zawsze nieco historii. Ze względu na garnizonowy charakter miasta, już w końcu XIX w. istniał tu lazaret wojskowy. Znajdował się on pierwotnie przy obecnej ulicy Piastowskiej, prawie naprzeciw kościoła katolickiego, w miejscu gdzie znajdują się zabudowania Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego. czytaj

W myśl zarządzenia pruskiego ministra spraw wewnętrznych z 1819 roku, obowiązek leczenia biedaków, bezdomnych jak również marynarzy z przybijających tu statków, spadały na gminę, w tym wypadku na miasto Świnoujście. Ona też ponosiła wszelkie związane z tym koszty. By zadaniom tym sprostać koniecznym było posiadanie szpitala, którego to przez szereg lat, głównie ze względu na mizerię finansową, miasto dorobić się nie mogło.czytaj

Jak już we wcześniejszych publikacjach stwierdzałem, miasto w jego początkach, w XVIII wieku zasiedlała społeczność składająca się z przybyszów z różnych stron ówczesnej monarchii pruskiej, a także sporej grupy obcokrajowców, m.in. ze Szwecji, Holandii a nawet Szkocji. Znajdowali się wśród nich ludzie energiczni, młodzi, zaradni, których ściągnęła wizja przygody, zdobycia fortuny czy życiowej stabilizacji. Ci, którym się powiodło, stworzyli później warstwę świnoujskiego patrycjatu, miejscowej arystokracji. Ale też już wtedy, byli tu ludzie biedni, starzy, samotni. Ich obecność musiała być dla miasta problemem, bo już w grudniu 1753 r. został ogłoszony pierwszy miejski regulamin w sprawie postępowania z biedotą i żebrakami.czytaj

Ten tekst powstał, jako odpowiedź na konkretne zapytanie jednego z czytelników naszej Wszechnicy Internetowej. Chciałbym też, żeby tak właśnie został ten tekst odebrany, a nie jako przejaw germanofilskich ciągotek autora. Rzecz dotyczy szkoły zbudowanej przed z górą 100 laty, a wtedy w tym mieście wszystkie one były niemieckie, podobnie jak i samo miasto. Po tym asekuranckim być może wprowadzeniu, przechodzę do rzeczy.czytaj