POGODA

Reklama


Wydarzenia

iswinoujscie.pl • Sobota [20.03.2021, 20:17:11] • Polska

Człowiek sukcesu

Człowiek sukcesu

fot. Organizator

Aktor, którego rozpoznaje pół Polski. „Celebryta”, który uwielbia być w centrum uwagi. Człowiek, który zarabia pieniądze robiąc to, co kocha. Czy to właśnie jest miarą sukcesu Piotra Swenda, który dzięki roli Maćka z „Klanu” stał się najbardziej rozpoznawalną w Polsce osobą z zespołem Downa? Jego siostra uważa, że raczej jest nią jego niezwykła umiejętność cieszenia się małymi, codziennymi radościami.

Być, czy nie być… aktorem
Jeśli marzyliście kiedyś o karierze aktorskiej, o związanej z nią sławie, o blichtrze i splendorze, to o tym, jak to z nimi jest, może opowiedzieć Wam Piotr Swend. Jego życie zmieniło się o 180 stopni, gdy miał 8 lat. To wtedy z dnia na dzień został aktorem w „Klanie”, najdłużej nadawanym, polskim serialu. Dziś, 24 lata później, gra nie tylko w „Klanie”, ale też w Teatrze 21, a zdarza mu się też stanąć na deskach Teatru Powszechnego w Warszawie.

Wielbicielki i wielbiciele „Klanu” często zaczepiają go na ulicy albo w sklepie. Cieszą się ze spotkania, gratulują, proszą o autograf. Kiedyś na wakacjach rozpoznała go grupa kolonijna. Każdej osobie z osobna musiał dać autograf. Zajęło to z pół godziny, ale Piotrkowi bynajmniej to nie przeszkadzało. Każdemu sporządził bardzo staranny podpis. Innym razem, gdy z wycieczką szkolną zwiedzał Kraków, sprzedawcy z Sukiennic obsypali go upominkami, smokami wawelskimi i tym podobnymi pamiątkami, których przywiózł do domu całe naręcze. Przyjął je z niekłamaną radością. Jest rozpoznawalny, a sława mu nie ciąży. Przyjmuje ją z satysfakcją, jak każda prawdziwa gwiazda show-biznesu.

Połączeni niewidzialną więzią
W cieniu jego sławy i z dala od blasku reflektorów pozostaje siostra bliźniaczka Piotra. Joanna nie dzieli z nim niepełnosprawności, mimo że spędziła z nim 9 miesięcy w łonie matki. Od najmłodszych lat oboje są jednak ze sobą silnie związani emocjonalnie. Joasia umiała porozumiewać się z Piotrusiem jeszcze zanim ten nauczył się dobrze mówić. Gdy po nieudanych akrobacjach w czasie „korektywy” musiała zabrać ją karetka, Piotrek bardzo to przeżywał, był bardzo przejęty i pisał do siostry listy do szpitala. Dziś Joanna ma już męża i córeczkę, swoją pracę, swoje życie. Ale nadal łączy ich wyjątkowa więź. Piotrek regularnie przyjeżdża do niej w odwiedziny. Wtedy wspólnie oglądają filmy (najczęściej komedie romantyczne) i objadają się pizzą, rysują, albo grają w Scrabble lub w inne planszówki.

Życie każdego z nich potoczyło się inaczej. Można powiedzieć, że są od siebie różni, jak dwie skarpetki nie do pary. Ale i tak nierozłączny z nich tandem.
„Piotrek jest ulubionym wujkiem mojej córeczki. Ma zresztą talent łatwego nawiązywania kontaktu z dziećmi. Chętnie się z nimi bawi, a one równie chętnie do niego lgną. Myślał nawet o tym, żeby karierę aktora zamienić na pracę w przedszkolu” – relacjonuje siostra.

Życzliwość, która dodaje skrzydeł
Co według Joanny pozwoliło jej bratu znaleźć się tam, gdzie dziś jest? Przede wszystkim ogromna miłość i determinacja ich mamy. Mimo czarnych scenariuszy kreślonych przez lekarzy, mimo że czwórką dzieci musiała opiekować się w pojedynkę, nie poddała się nawet na chwilę. Inwestowała bardzo dużo swojego czasu i pracy w rehabilitację Piotrka. Siostrze utkwiło na przykład w pamięci, z jaką wytrwałością i konsekwencją uczyła go czytać.

Ale na swojej drodze przyszły Lubicz spotkał też inne życzliwe osoby. Gdy razem z siostrą Joasią miał skończyć 7 lat, nauczycielka, która już wcześniej znała ich rodzinę, utkała małą intrygę, żeby przekonać mamę, aby posłała Piotrka do zwykłej, publicznej szkoły. Dzięki temu Piotrek i Joasia przez 8 lat chodzili razem do jednej klasy. A to właśnie ta szkoła otworzyła Piotrkowi drogę do serialowej kariery. W jednej ze starszych klas uczyła się dziewczynka, której rodzice pracowali przy produkcji „Klanu”. Podpowiedziała im, że u niej w szkole uczy się chłopiec z zespołem Downa. Ktoś z telewizji przyjechał do szkoły, żeby zrobić szybki casting. Piotrek musiał nauczyć się i powiedzieć z pamięci kilka linijek tekstu. Próba wypadła pomyślnie.

Piotrek był też uroczym, ujmującym dzieciakiem, który szybko „kupił” sobie życzliwość ekipy „Klanu”. Inni aktorzy czy ludzie zajmujący się produkcją serialu często musieli wykazywać się cierpliwością i wyrozumiałością wobec Piotrka, któremu niektóre rzeczy przychodziły trudniej lub zajmowały więcej czasu niż innym. Ale stworzyli mu na planie serdeczne, przyjazne środowisko, w którym mógł się realizować i rozwijać. Takich osób na jego drodze pojawiło się więcej. Na przykład animatorka warszawskiego Teatru 21, który dla grupy aktorów z zespołem Downa jest nie tylko miejscem, w którym mogą pielęgnować swój talent, ale też budują więzi z rówieśnikami. Dzięki życzliwości, z którą Piotrek spotkał się ze strony innych ludzi, jego przygoda z sagą rodziny Lubiczów, która początkowo miała skończyć się po kilku odcinkach, trwa do dziś.

Podwójne życie Piotra S.
Piotr może mówić o prawdziwym szczęściu. Jego rola w „Klanie” daje mu poczucie, że ma pracę, jak wszyscy inni.

Jest też źródłem stabilnego dopływu pieniędzy, które może przeznaczać na rehabilitację. To też sposób na doświadczanie tego, co w realnym życiu nigdy mu się nie przydarzy. Z drugiej strony występowanie w „Klanie” nastręcza nowych problemów, dotyczących radzenia sobie z emocjami, które się wtedy pojawiają. Dla Piotra granica pomiędzy życiem a filmem często się zaciera. Gdy w serialu pojawiają się trudne emocje, przeżywa je naprawdę. Trudne sytuacje dla Maćka Lubicza, to realne cierpienie dla Piotrka Swenda.

To paradoksalne połączenie radości i cierpienia najlepiej widać w relacji Piotra z Natalią Antoszczak, odtwórczynią roli Martynki, serialowej żony Maćka Lubicza. Na planie wzięli ślub, wiodą wspólne, małżeńskie życie, wraz ze wszystkimi jego wzlotami i upadkami. To spełnienie marzeń Piotra, który jest kochliwy, a zarazem romantyczny. Dla swoich wybranek pisze wiersze, maluje obrazy i wysyła im walentynki. Zawsze powtarza, że chce mieć kogoś, z kim mógłby dzielić życie. W „realu” to niemożliwe, dlatego serial jest dla niego szansą, żeby przeżyć wydarzenia czy emocje, których nie doświadcza poza filmowym planem. Ale ta radość niesie ze sobą również zgryzoty. Jego serialowa partnerka Natalia Antoszczak w realnym życiu postawiła na innego wybranka. Piotrkowi trudno to zrozumieć i zaakceptować. Żyje serialową iluzją, a gdy jej kurtyna opada, nie może pogodzić się z tym, że Natalia-Martyna go odrzuca. Tłumaczenia, że serial to nie życie, nie zmieniają faktu, że te trudne emocje powracają.

Przepis na szczęście
Mimo tych trudności Piotr Swend jest człowiekiem szczęśliwym. Pewnie każdy z nas podpisałby się pod stwierdzeniem, że odniósł w życiu sukces. Ale jego siostra bliźniaczka uważa, że nie chodzi tu o sławę. Według niej brat jest szczęśliwy, ponieważ potrafi doceniać codzienność, realizuje swoje pasje i jest otwarty na drugiego człowieka.

„Granie w serialu i w teatrze daje mu satysfakcję, sprawia radość. Ale to nie jedyna jego pasja. Już kiedy skończył 18 lat, zaczął uczyć się grać pianinie. Świetnie mu idzie. Lubi grać ‘Odę do radości’, ale też piosenki Abby. To pokazuje, że nigdy nie jest za późno, żeby realizować swoje marzenia” – zauważa Joanna.
Piotrek, jak wiele osób z zespołem Downa, jest też niezwykle serdeczny i ciepły. Nie ocenia ludzi, nie przykleja im etykietek. Wprost przeciwnie. Jest otwarty na wszystkich i lubi ludzi takimi, jakimi są. Zdarza mu się posprzeczać, na przykład z kolegą z teatru, ale wtedy następują przeprosiny, pojednanie i sytuacja szybko wraca do normy.

Oprócz relacji międzyludzkich i realizowania
zainteresowań, źródłem szczęścia Piotrka jest też umiejętność cieszenia się małymi, codziennymi radościami. Wdzięczność za to, że może iść na spacer, albo spędzić czas z innymi. Wydaje się, że ta pogoda ducha jest jego naturalną cechą. Jakże przydałaby się ona każdemu z nas!

Otwartość kontra izolacja
Pandemia dała się w kość Piotrkowi tak samo, jak każdemu z nas. Dziś nagrania „Klanu” toczą się już z powrotem, ale zajęcia teatralne nadal odbywają się wyłącznie online. To, co 2-3 razy w tygodniu było radością spotkania z innymi, dziś jest tylko namiastką widoczną na ekranie komputera. Dlatego w czasie izolacji osoby z zespołem Downa potrzebują przyjaciół bardziej niż wcześniej. Jak okazać im nasze wsparcie?

„Ludzie z zespołem Downa potrzebują, żeby traktować ich normalnie, jak wszystkich innych. Gdy spotkasz jednego z nich, wystarczy zachowywać się tak jak zwykle, gdy poznajesz nową osobę. Osoby z zespołem Downa są towarzyskie, lubią rozmawiać. Nie ma się więc czego bać. Wystarczy po prostu traktować ich jak zwykłych ludzi” – radzi Joanna.

A do czego namawia rodziny osób z trisomią 21? Żeby nie bały się przeciąć pępowiny. Pozwolić swoim podopiecznym na możliwie dużą samodzielność. Bo im będą bardziej samodzielni, tym lepiej będzie im się żyło.

Joanna Sadowska
Associate


komentarzy: 0, skomentuj, drukuj, udostępnij

Twoim Zdaniem

Dodaj Komentarz

Dodając komentarz akceptujesz
Regulamin oraz Politykę prywatności.

Zauważyłeś błąd lub komentarz niezgodny z regulaminem?
 
■ 13 - latek znęcał się nad kolegami. Bił i kopał. Wstrząsające sceny w Parku Chopina. Media społecznościowe obiegły wstrząsające nagrania. Widać na nich, jak nastolatek bije swoich rówieśników. Przerażone dzieci nie tylko próbują uciec od swojego oprawcy, ale także głośno krzyczą z bólu. Krzyki i prośby o pomoc na nic się jednak zdały bo napastnik dalej uderzał i kopał swoje ofiary ■ Śmiertelnie niebezpieczna bakteria vibrio vulnificus wykryta niedaleko Świnoujścia. Z naszych nieoficjalnych informacji wynika, że bakteria została wykryta tydzień temu u ponad 30 - letniego mieszkańca Międzyzdrojów. Mężczyzna odczuwał bardzo silny ból nogi, która bardzo spuchła w okolicach uda. Wezwał pogotowie ratunkowe. W momencie zgłoszenia, w Międzyzdrojach nie było wolnej karetki i do pacjenta zadysponowany został ambulans ze Świnoujścia. Podjęto decyzję o przewiezieniu mężczyzny do świnoujskiego szpitala. Tam szybko okazało się, że sprawa jest bardzo poważna. Mięsożerna bakteria dosłownie "zjadała" mięśnie nogi mężczyzny. Po wykonaniu dokładnych badań okazało się, że w nodze nie ma mięśni, a jedynie płyn. Pacjent musiał zostać jak najszybciej przewieziony do specjalistycznego szpitala w Szczecinie. Tam trafił na OIOM. To najprawdopodobniej pierwszy taki przypadek w Polsce, nie pierwszy jednak w Europie. Już jakiś czas temu ogólnopolskie media obiegła informacja, że ta sama bakteria spowodowała śmierć u obywatelki Niemiec. Do zakażenia doszło podczas kąpieli w morzu. Bakteria dostała się do organizmu kobiety przez otwartą ranę. Bakteria rozwija się bardzo szybko, natychmiast trzeba działać i podać antybiotyki. Jesteśmy bardzo ciekawi skąd tak groźna bakteria wzięła się u mieszkańca Międzyzdrojów. ■ 19 września Wyspiarka zakończyła drążenie tunelu w Świnoujściu! ■ Dzień Dzikiej Flory, Fauny i Naturalnych Siedlisk. Warto dbać o przyrodę każdego dnia. Można z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić, że większość z nas lubi wycieczki na łono natury, jednocześnie nie przepadając za dzikimi wysypiskami, które często spotykane są na niegdyś pięknych terenach zielonych. Obchodzony 19 września Dzień Dzikiej Flory, Fauny i Naturalnych Siedlisk to doskonała okazja, by przyjrzeć się czystości miejsc, które służą nie tyko do odpoczynku, ale przede wszystkim są domami zwierząt i roślin ■ Nie jesteśmy „na szarym końcu” ale mogłoby być lepiej. Świnoujście na 184 miejscu w Polsce w rankingu osób wyszczepionych w gminach ■