Po dokonanym na przełomie 40 i 50 lat ubiegłego wieku, gruntownym uspołecznieniu handlu, rzemiosła i gastronomii, czyli wygraniu przez rządzącą lewicę zainicjowanej przez Hilarego Minca osławionej „bitwy o handel”, zaopatrzenie w całym kraju po pewnym czasie funkcjonować zaczęło delikatnie mówiąc kiepsko. czytaj

Po zakończeniu II wojny światowej, wszystkie placówki handlowe w mieście były zamknięte, część zdewastowana i rozszabrowana. Miało to związek z ucieczką części zamieszkujących tu Niemców i przechodzeniem przez miasto tysięcy wygłodzonych uciekinierów i żołnierzy. Z wyjątkiem wojskowych, zlikwidowane tu zostały praktycznie wszystkie zapasy żywności i wszelaki drobny inwentarz. Tuż przed ewakuacją miasta wiosną 1945 r., będące w dyspozycji wojska zapasy zostały już to rozdzielone ludności cywilnej i żołnierzom, już to wywiezione. Od momentu wejścia w maju 1945 r. oddziałów radzieckich, aż do przejęcia miasta i powiatu przez polskie władze administracyjne, nie istniała żadna placówka handlowa w pełnym tego słowa znaczeniu. Dla niemieckich mieszkańców miasta ich samorząd zorganizował punkty rozdawnictwa żywności i produktów niezbędnych dla utrzymania przy życiu.czytaj

Już w początkowym okresie powstawania miasta w XVIII wieku, jedną z ważniejszych, jeśli nie najważniejszą grupą kształtującej się tu społeczności, byli ludzie imający się handlem, czyli mówiąc ówczesnym językiem – kupcy. czytaj

Wieloletnie zainteresowanie dziejami naszego miasta i związane z tym szperania w archiwach oraz kontakty z innymi miłośnikami historii, owocuje nieraz niezmiernie ciekawymi odkryciami. Przed kilku laty zainteresowała mnie dosłownie jednozdaniowa informacja o budowanych w Świnoujściu motocyklach.czytaj

Rozwijającej się w pierwszych powojennych latach, niezwykle intensywnie sieci prywatnych zakładów gastronomicznych, towarzyszył też równie intensywny rozwój placówek handlu prywatnego i rzemiosła. Mimo znacznych trudności w komunikacji i transporcie, pozwoliło to na zapewnienie zamieszkałym tu osadnikom polskim znośnych mimo wszystko warunków życia.czytaj

Nim przedstawimy historię świnoujskiej gastronomii w powojennym, „naszym” okresie, przypomnę tylko uwarunkowania, które towarzyszyły jej początkom. Wchodząc na ten teren i formalnie go dla Polski obejmując, kilkudziesięciu, a pod koniec 1945 roku kilkuset Polaków, tonęło nadal w masie tysięcy Niemców i Rosjan. czytaj

Na przełomie XIX i XX wieku, miasto w znaczący sposób zmieniło się swój charakter i wygląd. Jego funkcje portowe zwolna były marginalizowane przez rosnące na znaczeniu funkcje kąpieliskowe i wojskowe. Stało się to szczególnie dokładnie widoczne, gdy w ostatnich dziesięcioleciach XIX wieku, po uruchomieniu nowego toru wodnego do Szczecina, Świnoujście stało się małym portem pomocniczym. W tym samym niemal okresie, na nadmorskich pustkowiach powstawała nowa dzielnica kuracyjna, co sprawiło, że miasto rozpoczęło triumfalny marsz do pozycji najbardziej wziętego nadbałtyckiego kurortu. Takim też, już wkrótce się stało. Owe przemiany wywarły też istotny wpływ, na nazwijmy to, topografię gastronomiczną miasta. Nastąpiło bowiem, szczególnie w okresie sezonu letniego, przeniesienie centrum życia towarzyskiego, do nowej, pięknej dzielnicy kuracyjno – wypoczynkowej.czytaj

Kiedy w XVIII wieku u ujścia Świny powstawał port i osiedle, w którym budowniczowie portu zamieszkiwali, rzeczą naturalną było, że zapotrzebowanie na wszelakie alkoholowe trunki było tu nad wyraz wysokie. Zgodnie z prawem popytu i podaży znalazły się też osoby, które owemu zapotrzebowaniu usiłowały sprostać. czytaj