Idea bractw strzeleckich, jako organizacji powoływanych do życia względami praktycznymi, zrodziła się w wiekach średnich na zachodzie Europy. Na ziemiach polskich postępowała wraz z upowszechnianiem się lokalizacji miast na prawie magdeburskim, które nakładało na mieszkańców miast obowiązek ich obrony. W miastach obowiązek obrony murów spełniali głównie członkowie, działających tu wówczas cechów rzemieślniczych, którym burmistrz wraz z rajcami powierzyli strzeżenie wyznaczonych fragmentów fortyfikacji. czytaj

Prezentowany poniżej materiał jest odpowiedzią na kilkakrotne powtarzane przez czytelników propozycje, by w ramach prowadzonego przeze mnie linku przedstawiać niektóre znaczące w dziejach miasta osoby. Trudno nie przyznać państwu racji. Miasto to nie tylko ulice, place, domy, to przede wszystkim ludzie. Od czasu do czasu postaram się zatem zaprezentować czytelnikom niektóre bardziej znaczące osoby.czytaj

Przez kilkadziesiąt ostatnich lat, a w gruncie rzeczy sto kilkadziesiąt z przerwami, był to jeden z bardziej znanych hoteli w Świnoujściu. Powstał on w okresie, kiedy to Świnoujście z zagubionej, nadmorskiej portowej mieściny, przeistaczało się w nadbałtycki kurort. Coraz częściej zaglądali tu berlińczycy lub mieszkańcy innych dużych miast, dla których komfort oferowanych im rybackich czy mieszczańskich pokoi nie był wystarczającym.czytaj

To nasze najpiękniejsze z miast u ujścia Świny, które dla przypomnienia, dopiero w XVIII wieku powstało, w swych początkach nie cieszyło się opinią oazy bezpieczeństwa i spokoju. Z racji specjalnego statusu, do powstającej tu wówczas osady, ściągali przywabieni wizją dobrego zarobku, swobód podatkowych, tudzież zwolnienia od służby wojskowej, ludzie przeróżnego autoramentu, tak z Prus jak i terenów ościennych. Stąd też do konfliktów z prawem, dochodziło rzec można nagminnie.czytaj

Tegoroczna zima nie odbiega nam od normy i jak się dobrze na działkach i klombach przypatrzymy to znajdziemy zieloniutką trawę a na nadmorskich wydmach pojawia się bazie. Ot takie to już zimy mamy. I tylko gdzieś tam w starych kronikach pozostały wzmianki o zimie podczas której po lodzie można było Bałtyk saniami przejechać, lub regimenty wojsk z działami przez Zatokę Fińską przeprowadzić. To były czasy odległe, aliści wielu jeszcze z nas doznało zimy 1962/63, gdy to Świny sforsować nie mogły nawet stare, parowe promy, a na wyspę Karsibór, jeszcze wówczas nie połączoną mostem z Wyspą Wolin, zaopatrzenie dostarczano drogą powietrzną. czytaj

Wraz z nastaniem sezonu jesiennych sztormów, niemal każdego roku pojawiają się informacje o wyrzuconych na brzeg bałtycki martwych wielorybach. Zdarzenia te w końcu nie takie zwyczajne, były naturalnie w dawnych wiekach skrzętnie odnotowywane w kościelnych, klasztornych czy też miejskich kronikach. Badający te zdarzenia przed blisko stu laty, historyk niemiecki Arnold Japha odnotował z dawnych przekazów historycznych ponad 200 tego rodzaju zdarzeń w basenie Morza Bałtyckiego, w okresie miedzy XII a XX wiekiem. Niektóre z tych zdarzeń, jakie miały miejsce w naszym pobliżu chcemy przedstawić.czytaj

Niepostrzeżenie przed kilkunastu dniami minęła kolejna dokładna, rocznica od dnia, gdy to w Świnoujściu zapalona została pierwsza, elektryczna żarówka. Miało to miejsce 5 grudnia 1885 r. Patrząc na wieczorne Świnoujście oświetlone tysiącami świateł, trudno wręcz sobie wyobrazić, że to było tak stosunkowo niedawno.czytaj

W początkach maja 1945 r. do wschodniej części Świnoujścia wkroczyły wojska rosyjskie. Wszystkie obiekty i instalacje, magazyny i składy, jak również obiekty nawigacyjne, nabrzeża oraz zakłady przemysłowe, zostały zajęte do dyspozycji wojska. W opuszczonych domach przez dłuższy czas buszowali bojcy w poszukiwaniu wojennych trofeów. Żywot nielicznych pozostających tam rodzin niemieckich był też nie do pozazdroszczenia. Z czasem spora część obiektów mieszkalnych zajęta została przez oficerów rosyjskich i ich rodziny. Tak obiekty wojskowe jak i osiedle mieszkalne zajęte przez personel wojskowy i rodziny były zamkniętą enklawą, jak to nazywano „gorodkom” czyli miasteczkiem. Tam znajdował się sklep, kino i szkoła dla rosyjskich dzieci. Budynki pozostałe, zasiedlane były stopniowo przez osadników polskich. W odróżnieniu od właściwego Warszowa, gdzie osiedlano się już nieco wcześniej, bo już od początku 1946 r., w Chorzelinie, bo taką polską nazwę tej dzielnicy urzędowo nadano, postępy osadnictwa były powolne. Bliska obecność dużego zgrupowania Rosjan w porcie, twierdzy i obiektach wojskowych, nie zachęcała do osiedlenia się. czytaj