W początkach XIX wieku warunki żeglugi przez port w Świnoujściu były wyjątkowo złe. Ponieważ dłuższy czas nie robiono nic dla poprawienia żeglugi więc wiosną 1804 r. wejście do portu na dłuższy czas zablokowała potężna piaszczysta łacha. Liczba statków wchodzących i wychodzących z portu drastycznie zatem zmalała. A lata następne nie były pomyślniejsze. W 1808 r. przez długie miesiąca port ponownie blokowali Szwedzi. Żegludze nie sprzyjała też obecność w mieście i porcie garnizonu francuskiego. Kiedy wreszcie zakończyły się wojny napoleońskie, port świnoujski był praktycznie nie do użytku. Zdewastowane, zapuszczone nabrzeża, nie były w stanie przyjąć nawet małych statków, jeśli takie w ogóle się przedostały przez usiany mieliznami tor wodny. W tej sytuacji, w 1815 r. rozpatrywana była nawet koncepcja przeniesienia żeglugi ze Szczecina do morza Pianą. Dla Świnoujścia, oznaczałoby to całkowite zmarginalizowanie i utratę podstaw bytu jego mieszkańców.czytaj

Losy statków są jak losy ludzkie. Wiele z nich miało żywot długi i zawiły, inne krótki, tragicznie przerwany. Były statki szczęśliwe, były pechowe; niektóre zaś miały życiorys wręcz nijaki. No i nie ulega chyba wątpliwości, że niektóre statki mają duszę. Dziś opowiedzieć chcę dzieje statku, którego losy bardzo mocno splotły się z dziejami naszego miasta, były symbolem jego rozwoju w XIX - stuleciu. Nosił on piękne imię „Kronprinzessin Elisabeth„ i był pierwszym statkiem regularnej żeglugi, łączącej Świnoujście ze Szczecinem i wyspą Rugią. czytaj

Gawędę tę publikuję w związku z Dniem Kobiet, który to czy nam się podoba czy nie, wrósł w naszą tradycję podejrzewam, że na stałe. Jak zwyczaj nakazuje, o kobietach wypada przy takiej okazji mówić dobrze, albo i bardzo dobrze, do czego zobowiązany jest również piszący teksty historyczne. Przyznam, że znalezienie w dziejach miasta kobiety wyjątkowej, nie przysporzyło mi większego trudu, jako że już przed kilku laty jej osoba mnie naprawdę zafascynowała. W galerii miejscowych znakomitości : burmistrzów, senatorów, radców i konsulów, występowali zwykle mężczyźni. Wyjątkiem, ale za to wielkiego kalibru, była mieszkanka Świnoujścia pani konsul Maria Karolina Emilia Heyse, de domo Nitsche.czytaj

O kruszcu tym napisano już chyba wszystko co było do napisania. Lista autorów i opracowań stworzyłaby kolejną książkę. Aliści jeśli się szuka, to jeszcze się jakaś luka informacyjna znajdzie. Szczególnie w naszym małym lokalnym wymiarze. czytaj

Od ponad 150 lat symboliczną dla Świnoujścia budowlą, jest latarnia morska posadowiona na wschodnim brzegu Świny. Wypada tylko cieszyć się z tego, jako że budowla jest wielkiej urody i chwała tym wszystkim, którzy uczynili ją wreszcie otwartą dla zwiedzających. Pozostając niezmiennie pełen podziwu dla tego dzieła, przypomnieć wypada, że świnoujska latarnia miała swoje poprzedniczki, w tym jedną, zaprojektowaną przez nie byle jakiego mistrza. Temat ten chciałbym nieco rozwinąć.czytaj

Krążownik o nazwie „Aurora”, u czytelników młodej i średniej generacji, nie wywołuje już chyba żadnych skojarzeń i emocji. Osoby bardziej leciwe, którym podstawy wiedzy historycznej wtłoczono w okresie poprzedzającym wielki polityczny „solidarnościowy” zwrot pamiętają, że tak zwał się swoisty symbol Rewolucji Październikowej, która to na dziesiątki lat bardzo sytuację polityczna Europy i świata pogmatwała. Otóż owa symboliczność wyrosła z faktu, że wystrzał ślepego naboju z dziobowego działa zakotwiczonego na Newie, rosyjskiego krążownika „Aurora” rankiem 7 listopada 1917 roku, był sygnałem dla zrewoltowanych przez bolszewików oddziałów, do ataku na Pałac Zimowy w Petersburgu, siedzibę rosyjskiego Rządu Tymczasowego. Jego upadek zapoczątkował kilkudziesięcioletnie rządy komunistów w Rosji. Nic też dziwnego, że krążownik przez dziesiątki lat traktowany był jak pływająca relikwia komunizmu.czytaj

Pierwsze zabudowania miejskie Świnoujścia powstawały w XVIII i XIX wieku . W pierwszym rzędzie stawiano niewielkie, proste domy w kształtującym się wówczas centrum miasta, dzisiejszych placach Wolności i Słowiańskim, ulicy Bohaterów Września i nad Świną.czytaj

Utrwaliło się już w naszej świadomości, że droga wodna ze Świnoujścia do Szczecina wiedzie przez Kanał Piastowski, wzdłuż zielonych brzegów wysp Karsibór i Uznam, a dalej przez Zalew, torem wyznaczonym pławami i tzw bramami, aż do stolicy województwa. I wydaje się, że zawsze tak było. Faktycznie zaś kanał, od 1945 roku Piastowskim zwany, oddany został do użytku niespełna 130 lat temu, dokładnie zaś 20 sierpnia 1880 roku. Zanim do tego doszło, droga z morza do Szczecina wiodła przez kapryśne wody Starej Świny, dalej koło Lubina, a przy Wielkim Krzeku wychodziła na Zalew potem Roztokę Odrzańską, Domiążę i Dolną Odrę. czytaj