Ponadto, zgodnie z decyzją wojewody zachodniopomorskiego z czerwca 2023 roku, wszystkie budowle hydrotechniczne MSR S.A. również mają być wyburzone. Wyburzony ma zostać pirs dokowy o długości 82 metry i szerokości 30 metrów, wsparty na kilkuset żelbetonowych palach. Jest to największa tego typu budowla w zachodniopomorskim, zachowana w wyniku okresowych konserwacji w bardzo dobrym stanie technicznym. Wyburzone zostaną również cztery dalby dokowe dwóch doków pływających oraz inne budowle hydrotechniczne MSR S.A.

Pojawia się pytanie: dlaczego burzymy tak ogromny majątek naszego Państwa, budowany przez pół wieku, przez kilka pokoleń Świnoujskich Stoczniowców? Dlaczego wbrew Rozporządzeniom Ministra Obrony Narodowej, w których stocznia nasza jest wymieniana jako ważne przedsiębiorstwo dla obronności Państwa Polskiego, ktoś postanowił zrównać ją z ziemią? W Świnoujściu zawsze były stocznie z dokami, bo taka była potrzeba strategiczna i gospodarcza tego miasta, położonego nad morzem w sąsiedztwie zachodniej Europy. W MSR S.A. pracowało kilka tysięcy wysoko wykwalifikowanych pracowników, w co najmniej kilkunastu różnych branżach technicznych i technologicznych. Planowany przez rząd port do załadunku elementów wiatraków, można byłoby wybudować na niezagospodarowanych ok. 30 ha należących do MSR S.A., bez ponoszenia ogromnych kosztów wyburzeniowych naszej stoczni i zachowania jej dla dobra Państwa. Teren niezagospodarowany był wcześniej przewidziany do budowy wielkiej stoczni remontu masowców, z dokami o nośności 25 000 Mg. Byłaby więc w dalszym ciągu wielka stocznia i port do załadunku elementów wiatraków, położone obok siebie, współpracujące ze sobą w ramach potrzeb wynikających z realizowanych zadań. Pojawia się więc proste pytanie: Czy naprawdę nie potrafimy samodzielnie gospodarować się we własnym kraju? Mimowolnie przychodzi na myśl pamięć historyczna, o przyczynach rozbioru naszego wielkiego kraju.

Morska Stocznia Remontowa S.A. w Świnoujściu została zlikwidowana tylko z powodu partykularnego celu, ratowania nierentownie i nieefektywnie funkcjonującej stoczni w Szczecinie. Należy więc oczekiwać, że przejęta z naszej stoczni nazwa „MORSKA” zostanie wkrótce zmieniona na starą nazwę „Szczecińska”, tym bardziej, że stocznia ta leży nad rzeką, prawie 100 kilometrów od morza! Jest to sprawa zwykłej etyki i poszanowania w działalności gospodarczej. Trzeba również pamiętać, że najbardziej na wyburzeniu naszej stoczni skorzystały stocznie zachodniej Europy, dla których byliśmy twardą i wielką konkurencją. Czyje więc interesy zostały przez tą tragedię naszej stoczni zrealizowane? Porównajmy potencjał, przychody, prestiż, profesjonalizm, osiągnięcia stoczni województwa Pomorskiego i Zachodniopomorskiego. Tego się po prostu nie da porównać! Wystarczy przypomnieć sobie efekty realizacji „wielkiego programu” budowy promów morskich w Szczecinie. Musiała to przejąć stocznia w Gdańsku!

Jak wiadomo nawet pamiątki materialne po MSR S.A. zostały zniszczone, ażeby mieszkańcy miasta nie powracali pamięcią do tej Wielkiej Stoczni. Zniszczona podczas wyrywania z fundamentu śruba z parowca KOLNO była pamiątką w co najmniej trzech aspektach historycznych Państwa: - była wizytówką naszej państwowej stoczni, gdyż przez 50 lat była wyeksponowana na betonowym fundamencie przed bramą Morskiej Stoczni Remontowej w Świnoujściu, - była symbolem zwycięstwa w II wojnie światowej, gdyż pochodziła ze statku niemieckiego, który Polska otrzymała w ramach reparacji wojennych, - była symbolem odrodzenia polskiego przemysłu stoczniowego, gdyż w oparciu o skopiowaną konstrukcję parowca KOLNO, stocznia szczecińska wybudowała w latach 50-tych aż czterdzieści takich statków. Nie wyrażono również nawet zgody na przekazanie miastu konstrukcji ze stali nierdzewnej z logo i nazwą naszej stoczni, o co osobiście ponad rok pisemnie zabiegałem w różnych podmiotach i instytucjach centralnych państwa.

Mimo tych przeciwności, Morska Stocznia Remontowa S.A. w Świnoujściu zostanie jednak upamiętniona w przestrzeni miasta. Będąc na zaproszenie Pana Prezydenta Pawła Sujka w Jego gabinecie, przekazałem proporczyk naszej stoczni (zdjęcie w załączeniu) i uzgodniliśmy, że zostanie wykonana tablica ze stali, z dokładnym odwzorowaniem formy i treści proporczyka stoczniowego . Jak wiemy proporczyki naszej stoczni były przekazywane podczas wizyt i targów, tysiącom osób z Europy i kraju. Tablica ta o wysokości ok. 2,5 metra i szerokości ok. 1 metra, została już wykonana przez jedną ze świnoujskich firm i zostanie wyeksponowana w mieście, dla upamiętnienia naszej Stoczni. Pan Prezydent Paweł Sujka jest szczególnie zaangażowany w dążeniu do zachowania pamięci o naszej stoczni , gdyż jest absolwentem technikum naszej szkoły stoczniowej, oraz odbywał praktyki w naszej stoczni na największym Wydziale Silnikowym, którym w tym czasie kierowałem.

Historia Morskiej Stoczni Remontowej w Świnoujściu, to ogromna część historii naszego miasta i jego mieszkańców. Dlatego tak ważne jest, ażeby tysiące rodzin związanych z tą stocznią, poprzez tysiące osób które pracowały w stoczni w okresie pół wieku jej działalności, mogły zatrzymać się choć na chwilę przy tej skromnej tablicy i powiedzieć:
„ PAMIĘTAMY !”.

Józef Dubaniewicz