Sydonia Bork ( Sidonie von Borcke ) była prawdziwą postacią, a jej życie to w gruncie rzeczy historia zdradzonej i oszukiwanej, bardzo inteligentnej i wrażliwej kobiety. Zło jakie ją dotknęło tak odmieniło jej osobowość, że utożsamiano ją ze złem i czarami. Jeszcze przez wiele lat po śmierci ta zła sława towarzyszyła jej imieniu. Wywodząca się z rycerskiego rodu o słowiańskich korzeniach Sydonia, urodziła się około roku 1545 w Strzmielach koło Łobza.

W wieku 8 lat została osierocona przez matkę. Obdarzona nieprzeciętną urodą i zdolnościami, rozpieszczana przez ojca – jako najmłodsza z trojga rodzeństwa wychowywała się w przeświadczeniu, że jest najpiękniejszą. Faktycznie wyróżniała się niespotykaną urodą i intelektem, co przysparzało jej wielu adoratorów ale i wrogów.

Pięknej pannie ojciec wyjednał miejsce na dworze księcia Filipa I w Wołogoszczy (obecnie Wolgast), gdzie została dwórką Księżnej Amelii. Tam zetknęła się z młodym księciem Ernestem Filipem nazywanym Pięknym (1545-1592), którego bez reszty pokochała. Ernest Ludwik zdawał się odwzajemniać uczucie i czynił Sydonii nadzieję na rychły ślub i wstąpienie do rodu książęcego. Do ślubu jednak nie doszło, gdyż młody książę pod naciskiem szczecińskiej rodziny wycofał się z obietnicy i ożenił się z Zofią Jadwigą księżną brunszwicką. Głęboko zraniona w swych uczuciach Sydonia miała jakoby wówczas rzucić klątwę na ród Gryfitów.

Odrzucona i upokorzona, opuściła zamek w Wołogoszczy i wraz z siostrą wróciła do rodzinnego zamku w Strzmielach. Po śmierci ojca, Sydonia wraz z siostrą Dorotą znalazła się pod opieką niechętnego im brata Ulricha. Wymusił on na siostrach zrzeczenie się praw do majątku po rodzicach. Po jego ślubie opuściły Strzmiele i przeniosły się do klasztoru w Marianowie. Dalsze losy Sydonii to ciągłe procesy sądowe, zacząwszy od dochodzenia spadku po rodzicach, potem po siostrze zmarłej w 1600 r., liczne zatargi i konflikty z sąsiadami, w końcu procesy o czary. Zamieszkiwała w różnych miejscach, w tym także w Szczecinie, gdzie została wciągnięta w proces o zniesławienie księcia Jana Fryderyka oraz malwersacje finansowe. Dwukrotnie traciła majątek w wyniku pożaru domów w Stargardzie i w Resku.
W końcu w roku 1604 Sydonia jako 57 letnia kobieta zamieszkała ponownie w klasztorze w Marianowie. Pomimo początkowej sympatii jakie Sydonia zdobyła wśród współmieszkanek, po krótkim czasie wiele z nich obróciło się przeciwko niej. Było to podobno spowodowane kłótliwością i zarozumialstwem Sydonii. W jej otoczeniu znalazło się wielu wrogów posądzających ją o kontakty z czarnymi mocami. Brzydką rolę w przypisywaniu jej praktyk czarnoksięskich odegrał też jej brat, z którym nadal procesowała się o majątek. Poza tym kobieta uprawiała ziołolecznictwo i czytała księgi, co już budziło podejrzenia. Nawet zwierzęta, które chowała Sydonia - pies Jürgen i kot Chim - zaważyły na późniejszych losach Sydonii, gdy to zostały użyte podczas procesu jako dowody jej winy. Mimo już późnego wieku uczestniczyła wciąż w wielu rozprawach, to procesując się o majątek, to odpierając zarzuty o czarnoksięstwo.

Pierwsze oskarżenie o takie praktyki postawiono jej już w 1612, roku a kolejne w 1619. W październiku tego roku przewieziono ją z Marianowa na przesłuchania do Szczecina. W grudniu podjęto śledztwo o czary, stawiając przy tym Sydonii 74 zarzuty. Najpoważniejszym, którym ją pogrążono, było oskarżenie o rzucenie klątwy na rodzinę książąt pomorskich z rodu Gryfitów. Po rozstaniu z Ernestem Ludwikiem miała rzekomo przepowiedzieć, że nie minie 50 lat, jak ród księcia wyginie. Uznano to za przestępstwo polityczne, zwłaszcza w kontekście niewyjaśnionych zgonów kolejnych książąt. Większość zarzutów była absurdalna i całkowicie zmyślona. Nie przeszkodziło to jednak w zeznaniach blisko 50–ciu świadków, którzy je potwierdzali . Sydonia odrzucała stawiane jej oskarżenia. Jednak długie tortury spowodowały, że kobieta, by przerwać męczarnie, przyznawała się kilka razy, iż jakoby z zemsty, rzuciła klątwę na ród Gryfitów i uprawiała czarną magię. Po pewnym czasie odwoływała zeznania, ale długotrwałe tortury załamały wreszcie tę starą umęczoną niewiastę. Jak to napisał historyk pomorski Martin Wehrman: „Podczas śledztwa jakie podjęto przyznała się dobrowolnie, że sztuką czarodziejską szkodziła swym wrogom osobistym”.
I to wystarczyło. W końcu w roku 1619 zapadł wyrok skazujący Sydonię na śmierć. Jako, że wywodziła się z rycerskiego rodu zdecydowano, że zostanie ścięta a następnie zwłoki jej jako czarownicy będą spalona na stosie. Tak też się stało.

Już 74 - letnią Sydonię, jako szlachciankę ścięto toporem 19 sierpnia 1620 roku pod murami ówczesnego Szczecina w okolicach dawnej Bramy Młyńskiej (obecnie okolice Muzeum Narodowego przy ul. Staromłyńskiej). Zwłoki spalono na stosie na Psim Wzgórzu a prochy rozsypano na polach. Inna wersja głosi, że pochowano je na cmentarzu dla ubogich, poza murami miasta, przy obecnej ulicy Sowińskiego w Szczecinie.
Sydonia zginęła tragicznie, jednak pozostała jej rzekoma klątwa. Książę Franciszek zmarł w dwa miesiące po jej egzekucji, tak jak to jakoby przepowiadała mu Sydonia podczas jednego z przesłuchań. W 1622 roku odszedł ze świata książę Ulryk, a w 1626 roku książę Filip Juliusz. W 17 lat po śmierci Sydonii skonał ostatni z rodu Gryfitów - Bogusław XIV. Dynastia wygasła a księstwo pomorskie upadło i dostało się w ręce szwedzkie i brandenburskie. Tak skończyły się czasy panowania rodu Gryfitów na Pomorzu i zrodziła się legenda Sydonii - kobiety, która go zniszczyła. Proces o czary i skazanie kobiety z ówczesnej arystokracji pomorskiej był wyjątkiem. Zwykle ofiara padały kobiety z niższych warstw społecznych.

Kilkadziesiąt lat po śmierci Sydonii piszący o niej udowadniali jej niewinność, chętnie powielano jej wizerunek, stała się bohaterką poczytnych romansów i legend jak i poważnych opracowań historycznych. Jest jedną z najpopularniejszych postaci pomorskiej literatury i malarstwa. Jej tragiczna i tajemnicza historia zawędrowała także poza granice kraju.

źródło: www.iswinoujscie.pl