Pisząc o sztuce współczesnej, czyli również twórczości Curyło, trzeba wspomnieć o historii.Wiek XX i początek XXI, jak żaden inny okres w historii, uwydatnił nieuniknione konsekwencje spełnionej Utopii. Neoliberalizm, który wypełnił bolesną pustkę, po wielkich projektach inżynierii społecznej, z upływem czasu staje się coraz bardziej niejednoznaczny.

Podobnie jak rozmywające się granice utopii. Kulturowa homogenizacja powoduje, że „ziemia obiecana” nie jest już wizją „inżyniera dusz”, a przestrzenią szczęśliwego konsumenta. Ten współczesny Kaliban, traktujący własne ograniczenie jako przymiot, żyje wśród pozbawionych wartości, ale nieskończenie barwnych i błyskotliwych, „znaków rzeczywistości”.

Na globalnym śmietniku porzuconych ideologii, figurek zapomnianych idoli, splątanych kierunków w kulturze i zużytych prądów intelektualnych. To współczesny, swoisty „cabinet of curiosities”, abstrakt historii pełen artefaktów mass-kultury. Postrzegany przez sztukę będącą swoistym oculusem, może być wartością samą w sobie jako autorski, ikonograficzny zbiór pojęć powiązanych z utopią, przeglądem idei i mitów. Projekcją tego, co nadchodzi, potwierdzającą lub zaprzeczającą rozedrganiu porządku świata.

Relatywizm, uwodzący łatwością formułowania odpowiedzi, jaką daje toporny manicheizm, stał się religią świata i współczesnej kultury masowej. Jest to jednak łatwość sprzedaży w supermarkecie, gdzie czerpie się przyjemność nie „z samego dzieła sztuki, lecz języka, który to dzieło sztuki określa, traktującego się (język) jako dzieło sztuki samo w sobie”, jak twierdził E.H. Gombrich.

Być może odpowiedzią jest “spełniona utopia małych rzeczy” wyobrażona w pracach Julii Curyło. Opowieść o przedmiotach tak banalnych, nudnych, nie niosących w sobie żadnych nadziei, że pozbawionych istotnej treści. Przedmiotach pustych, których afirmacja daje przeczucie “tamtej” strony. W twórczości Curyło, realną banalność, możemy czytać jako złożoną opowieść o prostych uczuciach stających się dzięki sztuceWielką narracją współczesności.

ms44