Wielu z nas ceni sobie, bardziej nawet niż zaludniony 1 listopada, ten dzisiejszy, pustoszejący cmentarz. W tej zaduszkowej ciszy łatwiej jest przecież o spotkanie w tym nieznanym wymiarze. Myśli szybciej przebiją się przez mur niepamięci. To zaduszkowe, wieczorne odczucie bliskości. Wpatrujemy się w oczy na zdjęciu i ręce same wyciągają się by poczuć znajomą dłoń. Ten rozpaczliwy gest tęsknoty nie skończy się cudem bo z drugiej strony nie ma ciepłej dłoni tylko zimny krzyż. Szczęśliwi, którzy ogrzeją się tląca się w nim nadzieją!

Jest jednak niesamowity klimat tego właśnie zaduszkowego wieczoru. Atmosferze rozłąki towarzyszy radosne przekonanie o nieprzemijającej więzi z naszymi bliskimi. I choćby w sercu pozostały także bolesne myśli to jedno co na pewno dziś zawdzięczamy naszym zmarłym to fakt, że, choć na parę chwil, możemy naprawdę oderwać się od brudów tej ziemi i polecieć wysoko…. Lećmy do nich. Z dymem świecy, z blaskiem znicza. Wysoko.

źródło: www.iswinoujscie.pl