Zawsze zaczynamy od najstarszej polskiej pieśni Bogurodzicy, powstałej według tradycji Kościoła w X w., której autorem był pierwszy patron Polski, św Stanisław. Jest to pieśń monofoniczna, zawsze śpiewana w języku stropolskim. Następnie śpiewamy pieśni w różnej kolejności, ale zwykle są to utwory powstałe w czasie I wojny światowej i w okresie ją poprzedzającym w środowisku polskich strzelców, a potem legionistów walczących u boku Państw Centralnych na froncie rosyjskim. Są to: Pierwsza Kadrowa (1914 r.), Pierwsza Brygada (1917 r.), O mój rozmarynie (1912-1913 r.), Piechota (1917 r.), Wojenko, wojenko (1914-1917 r.), Rozkwitały pąki białych róż (1918 r.). Śpiewamy też pieśni z innych okresów. Z reguły jest to: Pieśń Konfederatów Barskich (fragmentem dramatu Juliusza Słowackiego z roku 1843 pt. Ksiądz Marek, z muzyką Andrzeja Kurylewicza z roku 1971 r.), Rota (trzy z czterch zwrotek wiersza Marii Konopnickiej z roku 1908 do którego muzykę w roku 1910 skomponował Feliks Nowowiejski), Pałacyk Michla (pieśń uważana za hymn harcerskiego batalionu Parasol, powstała w sierpniu 1944 r. w czasie obrony Woli, autorem słów i melodii był młody żołnierz Parasola pchor. „Ziutek” Józef Szczepański), Ojczyzno ma (autorem słów i melodii był młody wikariusz podkrakowskiej parafii Karol Dąbrowski, absolwent krakowskiego seminarium duchownego, pieśń powstała po ogłoszeniu stanu wojennego w grudniu 1981 r., spopularyzowana została dzięki bł. księdzu Jerzemu Popiełuszce na którego prośbę od grudnia 1983 r. była wykonywana w czasie mszy za Ojczyznę). Są też i inne pieśni, ale wszystkie opierają się o powyższy kanon.