Niegdyś tradycja święcenia pokarmów znacznie różniła się od współczesnej. Zwyczaj obchodzony był bowiem w domach i dworkach szlacheckich, a poświęcone musiało być wszystko, co miało znaleźć się na świątecznym stole. Święcono szynkę, kiełbasę, słoninę, całe prosięta, sery, jaja, chleb, ciasta, ryby, miód, ale także wino i liczne dodatki. Te zwyczaje nie przetrwały do dzisiaj. Inna jest przede wszystkim liczba święconych potraw. Nie jest tak duża, a sam obrzęd został przeniesiony do kościoła. Zawartość wielkanocnego koszyka może się nieznacznie różnić w zależności od regionu. Warto pamiętać, że potrawy nie są przypadkowe i każda z nich ma symboliczne znaczenie.

W koszyczku nie powinno zabraknąć baranka- symbolu zmartwychwstałego Chrystusa ora jajek będących symbolem odradzającego się życia, zmartwychwstania i zwycięstwa nad śmiercią. Jajka to również oznaka płodności i więzi rodzinnych. Zwykle gospodynie dokładają też chleb, sól , chrzan oraz po kawałku wędliny i mięsa oraz ciasta. Niektórzy umieszczają w nim także naczynie z wodą. Sam koszyczek – zwykle wiklinowy –ozdobiony jest zielonymi gałązkami symbolizującymi odradzającą się do życia przyrodę.

Każda z parafii ustaliła własny porządek święcenia pokarmów. Zwykle księża wychodzą do gromadzących się wiernych co 20-30 minut, także po południu.

źródło: www.iswinoujscie.pl