Barszcz Sosnowskiego jest rośliną silnie parzącą. Występująca we włoskach pokrywających liście i łodygi kumaryna może powodować poparzenia II i III stopnia, a w skrajnych przypadkach - martwicę skóry. Objawy poparzenia pojawiają się dopiero po 12 godzinach od kontaktu z rośliną, pod wpływem promieni słonecznych, a wdychanie olejków eterycznych może wywoływać nudności, bóle głowy i wymioty.

Niebezpieczna roślina pochodzi z Kaukazu, a do Polski trafiła pod koniec lat 50. ubiegłego stulecia ze Związku Radzieckiego, jako źródło taniej paszy dla bydła. Masowo wprowadzano ją do uprawy w PGR-ach na terenie całego kraju( Państwowe Gospodarstwo Rolne-forma socjalistycznej własności ziemskiej w Polsce w latach 1949-1993, którego właścicielem było państwo). Wkrótce jednak wyszły na jaw jej wady. Mięso i mleko krów karmionych barszczem śmierdziało kumaryną, barszcz ranił wymiona krów, a spożycie zielonki wywoływało oparzenia przewodu pokarmowego, krwotoki wewnętrzne i biegunki. Poza tym roślina rozprzestrzeniała się w zastraszającym tempie, mając ogromną zdolność rozrodczą. Jeden egzemplarz mógł wytworzyć do 40 tys. nasion, co teoretycznie wystarczyło do obsiania nawet 200 ha.

Barszcz Sosnowskiego jest w Polsce gatunkiem inwazyjnym, który nie ma naturalnego wroga. Zwalczanie go wymaga długofalowych, systematycznych działań, które trwają kilka lat . Pojedyncze rośliny czy małe skupiska najlepiej po prostu wykopać. Większe obszary można zwalczać chemicznie, ale barszcz jest odporny na większość preparatów i niszczą go tylko te, które działają na każdy rodzaj roślinności.

Zachęcamy wszystkich zainteresowanych, do kierowania wniosków do odpowiednich jednostek samorządu lub agencji państwowych (np. Agencji Nieruchomości Rolnych). Stamtąd dokumenty trafią do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie.

źródło:www.wfos.szczecin.pl